We weten al lang hoe het moet: observeren, vragen stellen, data eerlijk interpreteren, codesign inzetten, politieke wil organiseren. Toch slagen Nederlandse steden er nauwelijks in om vrouwen écht mee te nemen in het ontwerp van de openbare ruimte. De reden? Er is een mentaliteitsverandering nodig: de durf om aannames los te laten. En door te beginnen met luisteren, niet met ontwerpen.

Bij station Lelylaan in Amsterdam ontmoet filosoof Pieter Hoexum fotograaf Christian, die met de auto is gekomen. Ze hebben hier afgesproken om de achterdeur te bekijken van woongebouw Cornelis, een ontwerp van Faro en Van Bergen Architectura. Het gebouw staat even verderop.

Maak een gebouw dat bijdraagt aan een gezonde stad, met beweegruimte. Zo luidde de opdracht die de gemeente meegaf bij de tender die ze in 2017 organiseerde voor nieuwbouw bij station Lelylaan. 'We hadden net in Het Parool gelezen over gezinnen die de stad verlaten, en wisten: dat is onze doelgroep', zegt een van de projectontwikkelaars, Joost van de Weg van BuildingForLife. 'Samen met architectenbureau Faro en Van Bergen Architectura zijn we gaan kijken hoe je een avontuurlijk gebouw met gestapelde gezinswoningen kunt maken.'

Verdichting van stationsgebieden is een middel om te bouwen aan een leefbare stad met duurzame mobiliteit, maar verwordt soms tot een op zichzelf staand doel: zoveel mogelijke vierkante meters stapelen op een postzegel grond. Als je niet oppast, bereik je daarmee het tegenovergestelde, waarschuwen oud-spoorbouwmeester Marianne Loof en haar opvolger Daan Zandbelt.