Sara Lee is bezig om meer focus te krijgen en divisies af te stoten. De afgelopen jaren ging de divisie lichaamsverzorging (‘Body Care’) voor 1,21 miljard euro naar Unilever en de divisie luchtverfrissers voor 320 miljoen euro naar Procter & Gamble. De verkoop van de divisies insecticiden en schoensmeerproducten aan SC Johnson zit in de eindfase. De klap op de vuurpijl komt als het restant van Sara Lee wordt opgesplitst. De vleesactiviteiten, vooral belangrijk in Amerika, gaan dan verder onder de naam Sara Lee. Het Europese deel, met daarin belangrijke Nederlandse merken als Douwe Egberts, Senseo en Pickwick, zou een eigen beursnotering kunnen krijgen.
Opmerkelijk is de rol die de Europese ondernemingsraad (Eor) wist te spelen bij de deals met Unilever en Procter & Gamble, waarbij respectievelijk 1100 en 600 werknemers een andere werkgever kregen. De adviesaanvragen daarvoor kwamen eind 2009 binnen. Twee jaar daarvoor had de Eor een convenant kunnen afsluiten waardoor onze rechten verbeterd waren. Ze lagen daardoor al op het niveau van de verbeterde Eor-Richtlijn voordat die in werking trad. Het management moet volgens de nieuwe regels gedetailleerd op een advies antwoorden. Zoals bekend hebben Europese ondernemingsraden ook onder de nieuwe Richtlijn geen beroepsrecht als het management een advies naast zich neerlegt. Toch was de Eor vastbesloten om binnen die beperking maximale invloed uit te oefenen.
De Eor formuleerde vijf overkoepelende sociale principes waaraan zou moeten worden voldaan, bovenop de sociale voorwaarden die al door de kopers waren geaccepteerd. Zo niet, dan zou de Eor niet positief adviseren. En zolang de Eor niet positief adviseerde, zouden nergens in Europa werknemers definitief met iets akkoord gaan.
De Europese medezeggenschap heeft geen sterke reputatie, en dat is niet alleen omdat de rechten beperkt zijn, maar ook omdat internationale solidariteit in de praktijk heel moeilijk te bereiken is. Bij Sara Lee heeft de solidariteit stand gehouden en zijn vruchten afgeworpen. De Eor adviseerde pas positief toen de lokale werknemers lieten weten dat ze voldoende vertrouwen hadden in de goede afloop. Dat was in april 2010, toen er een half jaar geschaakt was op dertien borden. Je zou bijna kunnen zeggen dat de Eor van Sara Lee een Europees sociaal plan heeft weten te bedingen, iets waar normaal gesproken de sterkste Europese bonden niet in slagen. Bijna, want in feite was het natuurlijk geen Europees sociaal plan met de Eor als onderhandelingspartner. Het is preciezer om te zeggen dat er dankzij de Eor nationale afspraken zijn gekomen die aan onderling afgesproken voorwaarden voldoen. Maar dan nog kun je spreken van een internationale voortrekkersrol.
