Net als veel mensen ben ik huiverig als het gaat om het afstaan van zeggenschap over ons eigen land en het beleid dat daarover geformuleerd wordt. Een beetje dom en hypocriet is dat wel, want er komt al jarenlang beleid uit Brussel op ons af dat we meestal braaf en tot grote tevredenheid in nationaal beleid omzetten. En, heel belangrijk, we profiteren vooral economisch ook volop van Europa.

Het doet allemaal erg denken aan het spanningsveld tussen een cor en zijn onderliggende or’s. Waar sommige or’s de waarde van een cor inzien en die raad zijn gang laten gaan, zijn anderen beducht voor het verlies aan lokale macht. Die cor-leden willen graag overal hun or over raadplegen en zien het liefst dat anderen dat ook doen.

Effectief (mee)besturen vraagt om mandaat, randvoorwaarden en toetsing achteraf. Krampachtig vasthouden aan je eigen macht uit vrees dat er iets besloten wordt dat je niet welgevallig is, leidt tot stagnatie en reactief gedrag.

‘Wat nodig is, is lef!’, sprak een Nederlandse landbouwminister ooit. Iedereen met een beetje ervaring in medezeggenschap weet dat als het om echt belangrijke beslissingen gaat, een cor zijn onderliggende ondernemingsraden om een pre-advies vraagt. Iedereen weet ook dat een cor met mandaat veel effectiever kan werken voor zijn achterban.

Misschien moet ik mijn eigen huiver gewoon maar eens over boord zetten. En misschien moet de regering eens een paar dagen op medezeggenschapscursus.