In de eerste plaats zijn slachtoffers vaak bang om niet geloofd te worden of om kinderachtig te worden gevonden, zegt Stacy Tye-Williams, docent Communicatiewetenschappen aan de Iowa State University. “Als je getraumatiseerd raakt op de werkvloer, dan is het moeilijk om aan mensen te vertellen wat je is overkomen.” Niet alleen de angst om voor huilebalk te worden uitgemaakt, houdt mensen tegen, Tye-Williams kwam erachter dat het voor slachtoffers ook vaak moeilijk is om een samenhangend verhaal te vertellen. “Er is meestal niet een duidelijk begin, midden en een eind aan het verhaal. Soms duurt het maanden voordat het slachtoffer in de gaten heeft dat er iets aan de hand is, omdat het vaak begint met heel subtiel gedrag dat aanvankelijk moeilijk is om te identificeren als pesten.” Uit het onderzoek van Tye-Williams maakt de manier waarop slachtoffers hun verhaal vertellen veel verschil uit als het gaat om de vraag of mensen ze wel of niet geloven. “Als het verhaal onsamenhangend is, begrijpen mensen niet wat er is gebeurd en nemen ze het slachtoffer niet serieus. En dat is tragisch, want het zijn over het algemeen juist deze slachtoffers die het het moeilijkst hebben.” Slachtoffers van pesten voelen zich vaak buitenspel gezet omdat collega’s, ook als ze getuigen zijn van de vijandelijkheden, niet ingrijpen. “Collega’s willen wel helpen, maar denken dat ze onvoldoende invloed hebben om de situatie te veranderen of zijn bang zelf doelwit te worden van de pesters.” Maar juist de steun van collega’s kan veel verschil maken voor slachtoffers van pesten. Ook wanneer de collega te bang is om direct betrokken te raken, helpt het wanneer hij de gepeste medewerker de kans geeft om zijn hart te luchten en hem het gevoel geeft dat hij wordt geloofd. Door het verhaal in een informele setting te kunnen vertellen, slachtoffers van pesterijen beter te communiceren over hun ervaringen, stelt Tye-Williams.