Laat ik het maar meteen vertellen: al ruim voor het einde liep er een traan over mijn wangen. Een melangolische traan. Of twee, of drie. Zoiets.
Smoeder staat voor ons moeder, hier in Midden-Brabant waar ik al jaren woon. Wij zeiden altijd voluit ons moeder, iets verderop, in Eindhoven, de stad van mijn jeugd. Ons moeder. Zij die er altijd voor ons is of voor ons was. Smoeder is een prachtige voorstelling. Marcel Musters en Maria Goos gaan met elkaar in gesprek over hun overleden moeders. Over hoe het was, over hoe het is, de daarbij behorende gevoelens. Gedeeltelijk in het Brabants, terug naar de taal en de sfeer van hun jeugd en die van hun moeders. Hij uit Tilburg, zij uit Breda.
Dat doen ze samen aan een tafeltje midden in een café, het publiek dicht er omheen. Mensen die ook hun moeder zijn verloren. Die weten hoe dat voelt, of die beginnen te ontdekken hoe dat voelt. Zoals Marcel en Maria jaren geleden echt in een café zaten om tijdens vele lange gesprekken hun gevoelens over het overlijden van hun moeders met elkaar te delen.
Tijdens de voorstelling praten ze niet alleen vanuit hun eigen beleving als “kind van” maar kruipen ze ook in de huid van hun moeders en bespreken vanuit dat perspectief hun kinderen, hun wereld van toen. Je ziet en hoort na een tijdje niet meer Marcel en Maria, je ziet en hoort hun moeders, met hun dromen, hun idealen, hun realiteit. Het was of een oude film van ‘bij ons thuis’ voor mijn ogen werd afgedraaid. Ja, en toen kwam die traan, want ook mijn moeder is dood. Ons moeder. Tegelijkertijd speelde er een glimlachje om mijn mond. Mooi om via de moeders van Marcel en Maria mijn moeder, ons moeder, weer even tot leven gewekt te zien worden. Mooi? Prachtig.
Nieuwsgierig naar de voorstelling? Volkomen terecht. Schenk vanavond een goed glas wijn in, ga naar www.uitzendinggemist.nl en zoek smoeder op. Zij zal er blij mee zijn. En jij ook. En daarna weer met rechte rug en de kop omhoog aan de slag voor de or, voor de goede zaak. Dat zou ons moeder prachtig vinden.
